Haketmedik

-Yine mi sona geldik kalbim?

-Evet abi hiç sorma.

-O kadar şey yaptık lan. Güldük, eğlendik, çabaladık, sarhoş olduk. Bu muydu sonu?

-Boşver abi biz elimizden geleni fazlasıyla yaptık. Unutma herkes kendinden sorumludur aşkta.

-Doğru diyosun aslında. Ama en çokta ne koyuyor biliyomusun bana?

- ?

-Böyle sessizce hiç birşey demeden çekip gitti. Haketmediğimiz şekilde be oğlum. Hiç değilse bir elvedayı haketmedikmi?

-Haketmedik abi.

-Neden?

-Sadece seni seviyorum dedi. Başka ne yaptı? Aşk fedekarlık değilmiydi? Boşver abi aşkın adil olduğunu kim söylemiş. Hadi yatıp uyuyalım.

-…

Ah Bogazim Ahh

Hayatta en sevdiğim olaylardan birisi yemek yemektir. Anlatamam yani müthiş bir keyif alırım. Zaten 90 kilo olmam da bunun en büyük kanıtıdır. Bir türlü vazgeçemiyorum abi. Napsam ne etsem. Yemeği görünce bütün vücut fonksiyonlarım duruyor. Aman boşver diyorum. Gece saat 1 de kalkıyorum yiyorum, günün her saati yiyorum. Aslında kilo yapıyo ve beni mutsuz ediyor ama kendime bir türlü söz geçiremiyorum.

Bak bu gece yazıyorum blog, sende şahitsin. Hayatımdan çıkarıyorum yemek olayını. Artık sadece yaşamak için yemek var zevk için değil. İnşallah patlamayız. :)

Yolun Sonu Gorunuyor

Küçük yaşta başladım araba hayalleri kurmaya. Devamlı kurdum. Bir gün arabam olsun şunu yapacağım. Yok şu arkadaşlarımı gezdireceğim, annemi babamı gezdireceğim diye. Her gece uyumadan mutlaka kurardım. 14 yaşındaydım daha dün gibi hatırlıyorum. Babamın yanına gittim. Liseye henüz başlamıştım. Ama artık büyüdüğümü hissediyordum.

-Baba dedim. Efendim oğlum dedi. Neden bir araba almıyorsun bizde dolaşalım. Olmaz oğlum sen 18 yaşına girdiğin an ben kapının önüne getireceğim arabayı merak etme. Benden geçti artık dedi. Peki baba dedim. 4 yıl ya nedir ki geçer dedim. Her gece uyurken hayalini kurmaya devam ettim. Bir gün benimde bir arabam olacaktı. 18 yaşımı iple çekerken 17 sinde babamı kaybedince babamla beraber hayata dair bütün hayallerimide kaybettim. 18 oldum. Daha girer girmez kayıt oldum ve ehliyetimi aldım. Şuan 22 yaşındayım araba hayalini hala her gece yatmadan kurarım. Fakat babamsız kurduğum bu hayal 14 yaşında kurduğum kadar tatlı değil. Sadece çocukluk hayali olarak devam ediyor. Bir gün kavuşursam benim bayramım işte o gündür.

Bazı insanlar diyecek yahu bir arabadır nolacak çalışıp alırsın. Evet alınır zor bir olay değil. Ama gözümde öyle büyüdü ki artık iş almaktan çıktı benim için yaşam meselesine döndü. Bazen bazı şeyler insanın içinde büyür dağ gibi olur. Bu hayalde gözümde dağ oldu ve ona tırmanmamı bekliyor. Ben de yavaş yavaş tırmanıyorum emin adımlarla. Az kaldı. Yolun sonu görünüyor.

Matematik Sinavi Sonrasi

Karikatür tam da ruh halimi yansıtıyor. İçim dışım matematik. Sınavım pek iyi geçmedi. Hocanın insiyatifine kaldım. Yapacak birşey yok. Matematiği sevmiyorum, sevmedim, sevmeyeceğim. O yüzden şöyle diyorum. Ağzımla kuş tutsamda geçemediğim dersler var benim, bir de yüzüne bakmasam bile kalmadıklarım..

Hayatimin Sinavi

Perşembe günü bana göre üniversite hayatımın en zor sınavına gireceğim. Matematik 2. Yaklaşık 1 yıldır bu sınavı bekliyorum ve bu sınavın verdiği stres beni hasta etmek üzere. Kimilerine göre hiç zor bir sınav değil ama ben matematikten nefret eden birisi olarak bu sınav yüzünden hayattan soğudum. Yarın özel öğretmenine gidip bir saat kurs alıp gireceğim sınava. Umarım iyi geçer diye hep dua ediyorum kendi kendime. Hatta buraya da yazayım. Şu dersi geçersem çocuklara birşeyler dağıtacağım ve büyük ihtimal mezun olacağım. Sınavdan çıkınca yine yazacağım nasıl geçtiğini. Bana şans dile blog..